Historia miasta i hrabstwa Carlow

Okolice Carlow były już zamieszkałe około 6 tyś. lat p.n.e. W młodszej epoce kamienia – neolicie – ludność wznosiła kamienne konstrukcje grobowe – tzw. Dolmeny, z których jeden z największych w Europie – Brownshill Dolmen - stoi na łące kilka kilometrów za miastem.

Nazwa miasta Carlow, to z angielszczona nazwa iryjska – Catharlach, istnieje kilka teorii dotyczących jej tłumaczenia, od Miasta Jeziora, Czterech Jezior czy Głaz na jeziorze (Ceatharlough). Z pewnością nazwa związana jest z ujściem małej rzeczki Burren do większej Burrow. W miejscu tym tworzyły się kiedyś rozlewiska, lub jak wierzą niektórzy nawet cztery jeziora.

Najstarsze, znane z legend wydarzenie miało miejsce około 300 r. p.n.e. kiedy to zniszczony został fort Dinn Righ, wzniesiony na szczycie wzgórza niedaleko Leighlinbridge. Kolejne wydarzenie związane jest z wczesnym chrześcijaństwem i założeniem w VII w. n.e. monastyru St Mullins, którego ruiny zachowały się do dnia dzisiejszego. W XIII w. hrabstwo Carlow należało do króla Jana. Na czasy te datuje się wzniesienie zamku, który został w dużej części zniszczony w początkach XIX w. na skutek próby przekształcenia go w szpital dla psychicznie chorych.

W XIV w. w okolicach Carlow anglo-normańskie siły króla Ryszarda II zostały pokonane przez gaelickiego (iryjskiego) króla Leinster Art McMurrough Kavanagh'a. Carlow na kolejne kilkaset lat pozostało miastem gaelickim.

W 1798 r. podczas powstania Zjednoczonych Irlandczyków (United Irishman), w Carlow miała miejsce masakra powstańców próbujących zdobyć miasto. W zasadzce na Tullow Street i Potato Market zginęło wielu z nich. 640 powstańców zostało pochowanych w zbiorowej mogile na zachodnim brzegu rzeki (Graiguecullen), nazwanej od ich mundurów Croppies Grave.

W drugiej połowie XIX w. hrabstwo i miasto Carlow zostały dotknięte klęską głodu związanego z zarazą ziemniaczaną, a także różnymi epidemiami (m.in. cholery), czego efektem był drastyczne zmniejszenie się populacji regionu o około 20 tyś osób.